Er is een hardnekkig misverstand dat leiders altijd alles zelf moeten weten en kunnen.
Dat ze nooit twijfelen, nooit stilstaan, altijd vooruit. Maar ook als je aan het roer staat, ben je mens. En soms is het juist dapper om een ander in vertrouwen te nemen.
Laatst kwam een klant van mij terug voor een vervolgtraject. Ze heeft een leidinggevende rol en is iemand met een sterke visie. Toch koos ze ervoor om opnieuw met mij te werken. Niet omdat ze niet capabel is, maar omdat ze weet dat groei niet stopt bij een bepaalde titel.
Ik zie bij haar iets prachtigs gebeuren. Waar ze eerst nog vanuit controle werkte, laat ze nu meer ruimte voor vertrouwen. Waar ze eerder altijd vooruit rende, neemt ze nu af en toe een pas op de plaats om te kijken: Hoe gaat het eigenlijk écht met mij?
Het mooiste moment? Toen ze mij vertelde dat ze blij is met onze samenwerking, omdat ze zich gehoord en gezien voelt. Dat ze zich gesteund voelt in wie ze al is, en aangemoedigd in wie ze nog wil worden.
Voor mij is dat het hart van mijn werk: samen kijken, spiegelen, verdiepen. Niet om iemand te veranderen in ‘iets anders’, maar om te laten groeien wat er al is. En het maakt me trots, op haar, en een beetje ook op mezelf, om te zien hoe ze steeds meer in haar eigen kracht staat.
Ook leiders hebben een plek nodig waar ze zichzelf kunnen zijn. Soms is die plek gewoon een luisterend oor, een spiegel, en een zachte duw in de rug.